Art bioskop 17. Nov 13. 19:00

Tagovi

Dekonstrukcija Evrope – Haneke i braća Dardenne

Art bioskop CK13
17 – 20. novembar
Ciklus filmova: Dekonstrukcija Evrope – Haneke i braća Dardenne

Ulaz je besplatan.

Art bioskop CK13 vas poziva na ciklus filmova pod nazivom “Dekonstrukcija Evrope” u okviru kojeg će biti prikazani filmovi austrijskog režisera Mihaela Hanekea i belgijskog režiserskog tandema braće Darden.

Petnaesti po redu, Art bioskop CK13 u svom novembarskom filmskom ciklusu donosi filmove dva savremena evropska reditelja koji značajano doprinose razumevanju savremenog društva i simboličkog nasilja na kojem počiva i predstavljaju važne priloge otporu, pobuni i promeni.

Baveći se u svojim delima centralnim pitanjima civilizacije i kulture danas, visokom i srednjom klasom i njenim elitističkim (eskapističkim) načinom života (Haneke) i najugroženijim slojevima društva, preispitujući fenomene kao što su: nezaposlenost, prekaritet, neravnopravnost i položaj imigranata u Evropi u kojoj dominiraju neoliberalne vrednosti (braća Darden), vidljivim i nevidljivim nasiljem i lažnim multikulturalizmom koji unazađuje Evropu i preti da je uništi, i Haneke i braća Dardenne svojim stvaralaštvom pozivaju na otpor i aktivno delovanje svakog pojedinca protiv novih mitova neoliberalne ideologije.

Od 17. do 20. novembra biće prikazano osam filmova u terminima od 19č i od 21č.

Ulaz na sve projekcije je besplatan.

 

Nedelja, 17. novembar

19č Obećanje (La Promesse, 1996), Belgija/Francuska, 90 min
Režija: Jean-Pierre i Luc Dardenne

21č Benijev video (Benny’s Video, 1992), Austrija/Švajcarska, 110min
Režija: Michael Haneke

Ponedeljak, 18. novembar

19č Rosetta, 1999, Francuska/Belgija, 93 min
Režija: Jean-Pierre i Luc Dardenne

21č Funny Games, 1997, Austrija, 109 min
Režija: Michael Haneke

Utorak, 19. novembar

19č Sin (Le Fils, 2002), Belgija/Francuska, 104 min
Režija: Jean-Pierre i Luc Dardenne

21č Skriveno (Caché, 2005), Francuska, 118 min
Režija: Michael Haneke

Sreda, 20. novembar

19č Dete (L’Enfant, 2005), Belgija, 91min
Režija: Jean-Pierre i Luc Dardenne

21č Sedmi kontinent (Der siebente Kontinent, 1989), Austria, 104 min
Režija: Michael Haneke

 

Braća Darden

Belgijski režiserski tandem, braća Jean-Pierre Dardenne i Luc Dardenne, pišu, produciraju i režiraju filmove zajedno. Krajem 70-ih počeli su da snimaju društveno angažovane dokumentarce sa lokalnim, urbanim i levičarskim temama (radničke borbe, štrajkovi, sindikalni sastanci i zahtevi imigrantskih radnika…) a međunarodnu pažnju privukli su igranim filmom “Obećanje” (La Promesse, 1996) koji je ponudio skroman ali dubok pogled na ilegalnu imigraciju i radničku eksploataciju.

Od 1996. godine stvaraju opus koji ih jasno pozicionira na prvu liniju savremenog evropskog nezavisnog filma, a u kritičkim krugovima i među najcenjenije filmske autore. Braća Darden su danas na čelu novoobnovljene društveno osvešćene evropske kinematografije.

Odrasli u radničkom gradu Liegeu u Valoniji, južnoj frankofonoj regiji Belgije, postojbini teške industrije i nekadašnjem glavnom ekonomskom pokretaču zemlje, sa jakom levičarskom i socijalističkom tradicijom, braća Dardenne svoje filmske priče locira u tmurne postindustrijske krajolike, baveći se marginalizovanom radničkom klasom i nižim slojevima društva (siromašni, nezaposleni, beskućnici, ilegalni imigranti…). Snimani kamerom iz ruke, na autentičnim lokacijama, puni životnih detalja i obeleženi prirodnom fabulom kojom se stvara utisak da radnju pokreće životni tok, a ne autorova zamisao, filmovi braće Dardenne stoje daleko od tmurnog i turobnog izgleda, uzbudljivi i puni neizvesnosti.

Braća Dardenne predstavlja način na koji film danas može biti političan. Njihova originalnost dolazi od odbijanja da budu cinični i borbe protiv onoga što nazivaju gubitkom poverenja u čoveka. Autori su intenzivno naturalističkih filmova o životu niže klase u Belgiji, s brehtovskom objektivnošću i elementima socijalne drame. U svakom filmu polaze od istog, jednostavnog pitanja: Šta zapravo danas znači biti čovek?

Sva njihova ostvarenja osvojila su neku od prestižnijih nagrada. Prvu međunarodnu nagradu – Zlatnu palmu, osvojili su u Kanu 1999. godine za flm “Rosetta”. Drugu Zlatnu palmu osvojili su za “Dete” 2005. godine. Njihov poslednji film “Dečak sa biciklom” iz 2011. godine osvojio je brojna priznanja, među kojima su Gran Prix na festivalu u Kanu 2011. godine i nagrada za najbolji scenario na dodeli Evropskih filmskih nagrada iste godine.

 

Michael Haneke, austrijski reditelj, nemačkog porekla, jedan od najintrigantnijih savremenih autora, podjednako je izdanak austrijske književne tradicije (Bernhardt, Schwab, Jelinek) i nemačkog filma 1970-ih. Široj javnosti postaje poznat filmom “Profesorica klavira” (2001, nagrada žirija u Kanu), po romanu Elfride Jelinek, s Isabelle Huppert u glavnoj ulozi. Dobitnik je Zlatne palme za film “Bela traka” (2009) i “Ljubav” (2012). Za film “Ljubav” osvojio je i ovogodišnjeg Oskara za najbolji film na stranom jeziku.

Pre nego što je počeo da se bavi režijom, prvo u pozorištu a potom i na filmu, Haneke je u Beču studirao filozofiju i psihologiju. To može biti razlog zašto gledalac, kada se radi o Hanekeovom filmu, nije konzument, već misleno biće sa kojim je Haneke u neprestanom ozbiljnom dijalogu. Hanekeovi filmovi zauzimaju kritičku distancu i ne nude lažnu intimnost. Oni teže da budu neprestana preispitivanja stvarnosti – ne nude jednostavne odgovore i nisu površno izvedeni zaključci (Vogel, 1996: 73 – 75).

Polemičan i razoran u analizi, stalno se vraća motivima nasilja u društvu, klasne presije i dvostrukog građanskog morala, prodirući dublje do simboličkog nasilja iz kojeg proističu sva nezadovoljstva i neredi, kako javni i masovni, tako i oni intimni i individualni.

Filmovi Mihaela Hanekea su društveno-politička alegorija Evrope; preispituju otvorenu brutalnost i brutalizam u odnosu na finije mehanizme društva koji takvo nasilje generišu i ovaploćuju, izbegavajući, pri tom, konvencionalni patos i dramu mnogih drugih društveno-kritičkih filmova i lak put potpunog i krajnjeg cinizma.

Ono što ih čini uverljivim i uznemirujućim, u isto vreme, jeste njihova dekonstrukcija društvenih običaja i načina ponašanja (politesse). U svetu u kom su pobuna i tabui postali klišei, Haneke nam pokazuje šta zapravo znači iskrena pobuna i razbijanje tabua i koje su zaista posledice ovakvih dela.

 

 

Podeli na:

facebook twitter